ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

"Δεν πιστεύω αρκετά στον εαυτό μου, έχω χαμηλή αυτοεκτίμηση...κατά βάθος, δεν αξίζω τίποτα...", είναι μερικές από τις σκέψεις που οδηγούν πολλές φορές έναν άνθρωπο να αναζητήσει θεραπεία. Υπάρχουν συχνά θεραπευόμενοι που μπορεί κατά τα άλλα να δείχνουν απόλυτα συγκροτημένοι και επαγγελματικά και κοινωνικά "επιτυχημένοι" αλλά ταυτόχρονα αισθάνονται αμήχανοι στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, νιώθουν διαρκώς ανεπαρκείς και ευάλωτοι απέναντι στις εξελίξεις της ζωής. Συγκρίνονται συνέχεια με τους άλλους και μοιάζει να κυνηγούν μια απροσδιόριστη "τελειότητα" που δεν μπορούν να φτάσουν. Συναισθηματικά, ζουν την καθημερινότητά τους σαν ένα μαραθώνιο χωρίς τέρμα, μια προσπάθεια που ποτέ δεν είναι αρκετή. Κατά βάθος δεν πιστεύουν ότι έχουν καταφέρει τίποτα και ότι οι άλλοι θα τους απορρίψουν όταν τους γνωρίσουν καλύτερα. Οι σκέψεις αυτές βαραίνουν ακόμα περισσότεροι, όταν οι άνθρωποι συγκρίνονται με πρότυπα και εικόνες (κυρίως μέσα από το ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) που διαμορφώνουν το αφήγημα ότι ο σύγχρονος μπορεί και πρέπει να λειτουργεί σαν ένας σούπερ ήρωας ή μια σούπερ ηρωίδα . Φράσεις όπως "όλα τα μπορείς", "γίνε καλύτερος , "δεν υπάρχει δεν μπορώ" υπονοούν ότι κάποιος είναι επαρκής μόνο σε συνθήκες υπερλειτουργικότητας. Σε ένα πιο μέσα επίπεδο, αυτό το αίσθημα της ανεπάρκειας εδράζει στις πρώιμες σχέσεις μας και στον βαθμό που λάβαμε αποδοχή και αναγνώριση από το πρώτο οικογενειακό περιβάλλον. Και αυτό μπορεί να σχετίζεται τόσο με τον βαθμό που κάποιος ως παιδί βίωσε την αποδοχή και την αγάπη αλλά και το κατά πόσο υποστηρίχθηκε ή όχι μέσα από υγιή όρια και ενίσχυση της αυτονομίας και της ανεξαρτησίας του. Πολλές φορές, η υπερπροστασία και η δυσκολία των γονιών να αποχωριστούν το παιδί τους και να δεχθούν ότι προχωράει στον κύκλο ζωής του, μπορεί να μας κρατάει πίσω από το να αισθανθούμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και το δυναμικό μας. Στόχος τη ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας είναι βοηθήσει τους ανθρώπους να απεμπλακούν από την ψευδαίσθηση ενός -έξω από αυτούς-ιδανικού και να ευθυγραμμιστούν με αυτό που για τον καθένα και την καθεμία δίνει πραγματικό νόημα. Παράλληλα, μέσα από την διεργασία οι θεραπευόμενοι θα μπορούν αναγνωρίσουν εκείνες τις φωνές που αφηγούνται μια ιστορία "ανεπάρκειας" και να εστιάσουν περισσότερο σε ένα καινούργιο, πιο λειτουργικό αφήγημα ζωής.