Η έρευνα και η κλινική πρακτική μας δείχνει ότι δεν είναι ρεαλιστικό (και πολλές φορές δεν είναι και λειτουργικό) να περιμένουμε ότι οι σχέσεις μέσα σε μια οικογένεια θα είναι διαρκώς αρμονικές. Η συστημική οπτική αναγνωρίζει τις συγκρούσεις αυτές ως μέρος της εξέλιξης των συστημάτων (όπως είναι για παράδειγμα οι οικογένειες). Ωστόσο, οι συγκρούσεις αυτές μπορεί να μας κοστίζουν πολύ να δημιουργούν πόνο ή και ρήξη. Αυτό που έχει περισσότερο αξία είναι πως θα ανταποκριθούμε σε αυτές. Στη θεραπεία, δίνεται ο χώρος να αναγνωρίσουμε ποιες από αυτές τις δύσκολές φάσεις αποτελούν και μια ευκαιρία για επανασύνδεση και μεγαλύτερη λειτουργικότητα της οικογένειας.